Info dirigent

Met ingang van 1 januari hebben wij afscheid moeten nemen van onze dirigent Loek van Dijck. Gelukkig hebben we een nieuwe dirigent gevonden in de persoon van Hans Timmermans, een musicus die zich meestal bezig hield met componeren en ons nu mag dirigeren.

Dat betekent dat we een andere repetitie-routine hebben, een andere inzing-routine en natuurlijk merk je het ook in de keuze van de muziek. We zijn begonnen met Saint-Saëns Calme des Nuits en Les Fleurs et les Arbres, dus nu oefenen we op andere harmonieën en langere adem.

Hans Timmermans groeide op in Vlissingen in een protestants gelovig gezin. Hij leerde daar orgel en piano spelen en zingen. Hij begeleidde al vroeg kerkdiensten. Hans studeerde natuurkunde aan de Universiteit Utrecht en werkte daar als fysicus/onderzoeker/docent. Tijdens zijn studie en in de jaren erna begon hij landschappen te schilderen, te zeefdrukken en opnieuw muziek te maken. Hij besloot rond zijn dertigste levensjaar radicaal het roer om te gooien en muziek te gaan studeren. Dat resulteerde in 1985 in een aanstelling als docent/onderzoeker aan het Utrechts Conservatorium en later in een Master of Music voor compositie van elektronische muziek. Hij werkte tot aan zijn pensioen in 2017 als hoofddocent aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en woont sinds 2014 in Bergen op Zoom. Met het pensioen in zicht is hij gaan zingen in een gemengd koor, weer pianoles gaan geven en inmiddels worden zijn dagen gevuld met lesgeven, componeren, pianospelen en schilderen. Sinds januari 2019 dirigeert hij het Toonkunstkoor Bergen op Zoom na eerst een aantal keren zijn bijzonder inspirerende voorganger Loek van Dijck meegemaakt te hebben.

Een koor dirigeren is voor Hans nieuw, hij dirigeerde eerder instrumentale studentenensembles.

De diepgang van gezongen muziek is bijzonder omdat de tekst vaak slechts vertrekpunt is en de lading van het lied vooral door gelaagdheid van melodie, harmonie, zetting en tekst wordt overgebracht. Daarom is zijn focus bij het dirigeren, met de uitvoeringen door het Toonkunstkoor, “aan woorden voorbij” te geraken en het publiek te raken met de diepere betekenis van hetgeen gezongen wordt.